De onwetendheid zelve

Iedereen maakt het wel eens mee. Je bevind je in een situatie waarbij je jezelf niet helemaal prettig voelt. De onprettigheid wordt gevormd door iets of iemand die zich bij jou in buurt begeeft. Over het algemeen veroorzaakt het gedrag of een of meerdere vocabulaire uitlatingen van het persoon bij jou een onprettig gevoel. Hoe kan het dat de persoon in kwestie zich vervelend dan wel onprettig voelt, en hoe komt het dat de veroorzaker het niet door heeft dat zijn/haar gedragswijze buiten de gewenste proportionele standaard valt.

Ik noem het begrip onwetendheid. Wat houdt dit in? Naar mijn mening heeft de veroorzaker simpelweg niet het besef dat hij/zij lastig valt met zijn/haar gedrag. Het is soort zwakbegaafdheid, mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen, in het menselijke brein. Een afwijking die ervoor zorgt dat het altijd harder,sneller, beter en in dit geval vervelender of beschamender moet zonder dit gevoel bij de veroorzaker zelf te veroorzaken. De veroorzaker beseft simpelweg niet dat zijn of haar gedrag beschamend kan of buiten de gewenste proporties van omstanders valt, en wanneer iemand iets keer op keer niet beseft dan nijgt dit natuurlijk naar naïviteit. Constant voorkomende of terugkerende naïviteit kan eigenlijk gewoon gezien worden als een handicap of om het wat netter te omschrijven, een zwakbegaafdheid. Het vertonen van dit gedrag kan natuurlijk ook zo z’n voordelen hebben. De naïviteit van een persoon kan op z’n tijd gigantisch uitgebuid worden. Kijk maar eens naar de secretaresses van de grote bazen. De baas van een groot bedrijf heeft namelijk tegenwoordig niet alleen een secretaresse, maar ook een personal assistant. De personal assistant regelt alles voor de grote baas, en de secretaresse heeft zich simpelweg op zeer naïeve manier omhoog weten te ‘naaien’(in meerdere opvattingen mogelijk). De secretaresse heeft het idee dat ze slim is en zichzelf een mooie functie verschaft heeft maar daar denken de personal assistant en de grote baas wel over. Die geven haar gewoon de vervelendste klusjes en duiken af en toe met haar het bed in om haar tevreden te houden en zo ook het leven voor zichzelf uitdagender te maken. Maar goed ik dwaal af…

Hoe kan het dat sommige mensen hier geen last van hebben en zich dus beschaamd of onprettig voelen in bepaalde situaties, terwijl ze hier zelf eigenlijk vrij weinig aan kunnen doen? Het is namelijk niet dom of zoiets dergelijks, schaamte is namelijk een natuurlijke reactie, op iets dat een psychosociale emotie waarbij de angst om niet door de groep geaccepteerd te worden centraal staat.

De pitloze druif

Zonder opening start ik dit keer mijn verhaal of misschien beter gezegd, mijn klaagzang. Dat heeft een rede, en wel; De pitloze druif.

Afgelopen dagen ben ik er maar weer eens achter gekomen dat ik me redelijk gezegend mag voelen met het pannetje Bobotie wat er in mijn bovenkamertje pruttelt. Vervolgens kun je dan natuurlijk zelf we de conclusie trekken dat er mensen zijn die het met een veel minder lekker stamppotje moeten doen. Zonder dan ook maar iemand te beledigen moet je dan denken aan een 3 dagen oude en tevens uitgedroogde boerenkoolstamppot zonder Hema rookworst en ook exclusief de lekkere jus die mijn vader altijd maakt.

Voor de mensen die het nog niet begrijpen, een andere uitleg. Laten we zeggen een druif; Je hebt druiven met een pit en druiven zonder een pit, laatstgenoemde is wellicht beter bekend als ‘de pitloze druif’. Mensen met enig verstand hadden deze hint hoogstwaarschijnlijk niet nodig gehad, en zijn dus een druif met een pitje, en de mensen die de hint om een of andere reden wel nodig hadden zijn dus een pitloze, dan wel periodieke pitloze, druif.

De pitloze druif kunnen we naar mijn idee onderscheiden in twee soorten. De periodieke pitloze druif, en de permanente pitloze druif.

In het geval van de periodieke pitloze druif spreekt men van een kortstondig hersenloos moment, ofwel een blundermomentje. Onder de noemer periodiek vallen zowel momenten van 1 seconde als wel momenten van meer dan 2 minuten. Een speciale buitencategorie van de periodieke pitloze druif is de aaneengeschakelde-ketting-periodieke pitloze druif. Dit is een periode van meer dan 1 uur waarin verschillende domme blunders, stommiteiten worden begaan of ondoordachte acties worden uitgevoerd.

De permanente pitloze druif is een wezen dat permanent last heeft van de bovengenoemde symptomen. Over het algemeen is een permanente pitloze druif te herkennen aan een ietwat glazige uitstraling op het gelaat en een zeer gefronste en tevens verontwaardigde blik als er een vraag aan de druif wordt gesteld. Permanente pitloze druiven klagen veel, zien er vaak onverzorgd dan wel over verzorgd uit en hebben niet het vermogen om een fatsoenlijke conversatie te voeren(met als ontbrekende titel een voorbeeld te noemen). Een andere ‘leuke’ eigenschap van de permanente pitloze druif is zelfoverschatting. Deze eigenschap zorgt er dagelijks weer voor dat veel mensen op de televisie kunnen genieten van programma’s zoals Idols en X-factor. Over het algemeen werkt de permanente pitloze druif, met veel trots, vanaf zijn of haar 15e levensjaar tot en met zijn of haar 24e levensjaar in een supermarkt of bij de locale schlecker of action(suggesties daargelaten). Zoals bij normale echte druiven groeien er van deze ook weer, al dan niet ongewenst, weer nieuwe druiven. De oorzaak hiervan is dat de permanente pitloze druif zich probeert te kruisen met een andere permanente pitloze druif, of zich graag een keer wil laten vernederen door een zeer niet-pitloze druif die graag een keer zijn gistingsproces wil verspreiden maar zich niet wilt voortplanten met een permanente pitloze druif.

Oke voor zover mijn spreekbeurt over 'de druif'.

Een schrijver met een writersblock

Wat gebeurt er met een schrijver die last heeft van een zogeheten ‘Writersblock’? Het is allemaal een stuk simpeler dan men denkt. De schrijver heeft namelijk in dit geval geen inspiratie en kan zich niet aanzetten tot het schrijven van vermakelijke verhalen. Anderzijds kan het fenomeen ‘Writersblock’ ook neerkomen op het feit dat er wel iets kriebelt bij de schrijver, en hij of zij dit graag wil gaan opschrijven, maar de ideeën of bevliegingen kunnen vervolgens door de desbetreffende auteur niet geëxtraheerd worden tot schrijfsels van een kaliber waar hij of zij zelf, laat staan anderen, bevredigd van raakt.

Voor de mindere goden onder ons bij wie zich na het lezen van de bovenstaande uitleg nog geen heldere gedachte heeft gevormd van het totale euvel nog enkele vergelijkingen dan wel voorbeelden:

Een schrijver met een writersblock is als een zwembad zonder water, een zeiljacht zonder zeil, tennisser zonder racket, een Jan Mulder zonder ergernissen, Giel Beelen zonder muziek (en Cola), Koningin Beatrix zonder hoedje, Louis van Gaal zonder commentaar, Jort Kelder zonder bretels…

Een schrijver met een writersblock is als een student zonder studiefinanciering.

Oneerbiedigheid

Je zou zomaar kunnen zeggen dat het iets is wat zomaar in je opkomt. Een woord wat je lopende gedachte eigenlijk niet verwoord, maar wanneer je er langer over nadenkt komt je gedachte wel steeds meer in de buurt van het in jou opgekomen woord. Zo eigenlijk ook in dit geval. Laat het volgende duidelijk zijn; De titel heeft absoluut niets van doen met vroegere dan wel huidige geloofsovertuigingen. Laten we uit gaan van een neutraal persoon in een neutrale wereld.

Toch kan bij zo een persoon oneerbiedigheid voorkomen. Op welke manier dan, en naar wat toe als deze persoon geen geloofsovertuiging heeft? Dat kan voorkomen wanneer iemand oneerbiedig gedrag vertoond jegens zichzelf of andere personen in een directe of indirecte vrienden- of kennissenkring. En hoe gebeurd dit dan? Dat kan op vele manieren, maar laten we het er in dit geval op houden dat het voorkomt bij mensen zonder eigenwaardering of personen erg wantrouwig zijn.

Eigenwaardering ontbreekt een ieder wel eens, soms zelfs uit waardering voor meningen die anderen over u uitten. Maar een chronisch tekort aan eigenwaardering kan niet goed zijn voor een mens en daarom uit het zich dan ook vaak in het wantrouwen van naasten van de persoon. Hierdoor ontstaat er natuurlijk een erg nare situatie. Een karakter van een bepaald persoon in strijd met een chronisch te kort aan eigenwaardering. Er creëert zich al vrij snel een wantrouwig persoon dat doet voorkomen dat er niets aan de hand is. Ondertussen gaat de hevige strijd tussen het karakter enerzijds en de eigenwaardering anderzijds maar door binnen de grenzen van het bot.

Het wantrouwen van personen die direct verbonden aan u verbonden zijn kan schadelijk zijn voor de relaties met deze personen. Het kan, u speelt immers mooi weer en niemand zal ook maar een moment doorhebben wat er binnen de lichaamsgrenzen gaande is. Hierdoor komen personen helemaal niet te weten dat u ze wantrouwt en zal het de relaties met deze personen dan ook niet schaadden. Hoe langer het duurt, hoe zwaarder en moeilijker het wordt. De strijd tussen karakter en eigenwaardering ontpopt zich tot haar hoogtepunt, er gebeuren dingen, oneerbiedigheid ontstaat. De persoon in kwestie gaat namelijk zijn of haar wantrouwen uitten over vrienden/kennissen waar andere vrienden/kennissen bij zijn. In de volksmond noemt men dit tegenwoordig roddelen dan wel stoken of zoals Urbandictionairy.com het zou verwoorden: Snitchen.

Het onduidelijke en gekke is dat de persoon het vertrouwen in mensen verloor en mensen wantrouwde, maar op een zeker moment toch mensen in vertrouwen gaat nemen om dingen achter de rug om van anderen te vertellen over die personen. Er natuurlijk van uitgaande dat degene waar dit mee gedeeld wordt dit voor zich houden als een gesloten boek. Waarom neemt het persoon deze mensen weer in vertrouwen? De zin van het leven, en het doel van het leven hebben hier hoogstwaarschijnlijk mee van doen. Er bestaat een behoefte aan liefde en een vertrouwde omgeving. Hierop borduurt het persoon verder in zijn of haar filosofie, die nog steeds geleid wordt door een strijd tussen een eigen karakter en een gebrek aan eigenwaardering.

Het punt waar het fout gaat is het moment wanneer een van de in vertrouwen genomen personen zich niet opstelt als een gesloten boek, maar zich openlijk uit over de waarnemingen tegen personen waar dit tegen bedoeld was/is. Iedereen heeft plots door wat er aan de hand is. Er roddelt iemand over je terwijl je altijd zo aardig tegen diegene doet, en het gevoel hebt dat dit wederzijds is. Er vormt zich een ontgoocheld gevoel. Je geloofd het niet dat een vriend of kennis van je zo oneerbieding over je heeft gesproken en je zo oneerbiedig heeft behandeld en geeft degene waar je het van hoort onbedoeld de schuld. Toch probeer je verder te kijken en ziet gelukkig dat niet degene die jou heeft ingelicht de schuldige is, maar degene die erover begon, het persoon dat worstelt met een gebrek aan eigenwaarde en wisselvallig karakter wat het toelaat overrompeld te worden door gedachten.

De cirkel is rond, oneerbiedigheid komt en gaat, maar blijft vooral als onuitwisbare inkt in het geheugen geschreven.

Chinezen zijn geel en Amerikanen zijn dik

Van bananen kun je niet meer poepen en van computer krijg je zeker weten vierkante ogen. Gothics snijden in zichzelf en springen dagelijks van flatgebouwen omdat ze graag dood willen, en Metalliefhebbers zijn gestuurd door Satan.
Vrouwen met kort haar zijn lesbisch en een man met een baard is een pedofiel, oh en vergeet de kale meisjes niet, die hebben namelijk allemaal kanker. Zigeuners bedelen en stelen en als je een zwerver bent is dat lekker mooi je eigen schuld. Mensen die bij het bedrijf eten met dezelfde beginletters als die van mijn achternaam (Mc Campbell red.) hebben een eetstoornis en zijn dik en meisjes die crackers eten hebben anorexia.
Italianen kunnen niet autorijden, Engelsen kunnen niet tegen drank, Fransen eten alleen maar stokbrood met brie en Zweedse vrouwen zijn knap. Woon je samen met een kat dan heb je vast en zeker bindingsangst maar woon je met een oudere man samen dan heb je duidelijk een vadercomplex. Rood is kleur van de liefde, van groen wordt je rustig en jongens die roze een mooie kleur vinden zijn homo.
Drukke mensen hebben ADHD en stille mensen zijn autistisch. Als je niet weet wat hutspot is ben je gezakt voor je inburgeringscursus, maar als je wiet gerookt heb, cocaïne gesnoven hebt of GHB gebruikt heb dan ben je geslaagd met vlag en wimpel.
Groningers zijn stug, Friezen doen eens per jaar allemaal mee aan de Elfstedentocht, Branbanders zijn hartstikke gezellig en volk uit de achterhoek kun je niet verstaan. Amsterdammers zijn altijd stoned en in Volendam eten ze alleen maar paling. Docenten komen van de planeet Mars terwijl de melkboeren, schilders en loodgieters overal kinderen verwekken.

Nederlanders eten alleen maar Boerenkool en Schotten praten raar. Chinezen zijn geel en Amerikanen zijn dik.