De onwetendheid zelve

Iedereen maakt het wel eens mee. Je bevind je in een situatie waarbij je jezelf niet helemaal prettig voelt. De onprettigheid wordt gevormd door iets of iemand die zich bij jou in buurt begeeft. Over het algemeen veroorzaakt het gedrag of een of meerdere vocabulaire uitlatingen van het persoon bij jou een onprettig gevoel. Hoe kan het dat de persoon in kwestie zich vervelend dan wel onprettig voelt, en hoe komt het dat de veroorzaker het niet door heeft dat zijn/haar gedragswijze buiten de gewenste proportionele standaard valt.

Ik noem het begrip onwetendheid. Wat houdt dit in? Naar mijn mening heeft de veroorzaker simpelweg niet het besef dat hij/zij lastig valt met zijn/haar gedrag. Het is soort zwakbegaafdheid, mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen, in het menselijke brein. Een afwijking die ervoor zorgt dat het altijd harder,sneller, beter en in dit geval vervelender of beschamender moet zonder dit gevoel bij de veroorzaker zelf te veroorzaken. De veroorzaker beseft simpelweg niet dat zijn of haar gedrag beschamend kan of buiten de gewenste proporties van omstanders valt, en wanneer iemand iets keer op keer niet beseft dan nijgt dit natuurlijk naar naïviteit. Constant voorkomende of terugkerende naïviteit kan eigenlijk gewoon gezien worden als een handicap of om het wat netter te omschrijven, een zwakbegaafdheid. Het vertonen van dit gedrag kan natuurlijk ook zo z’n voordelen hebben. De naïviteit van een persoon kan op z’n tijd gigantisch uitgebuid worden. Kijk maar eens naar de secretaresses van de grote bazen. De baas van een groot bedrijf heeft namelijk tegenwoordig niet alleen een secretaresse, maar ook een personal assistant. De personal assistant regelt alles voor de grote baas, en de secretaresse heeft zich simpelweg op zeer naïeve manier omhoog weten te ‘naaien’(in meerdere opvattingen mogelijk). De secretaresse heeft het idee dat ze slim is en zichzelf een mooie functie verschaft heeft maar daar denken de personal assistant en de grote baas wel over. Die geven haar gewoon de vervelendste klusjes en duiken af en toe met haar het bed in om haar tevreden te houden en zo ook het leven voor zichzelf uitdagender te maken. Maar goed ik dwaal af…

Hoe kan het dat sommige mensen hier geen last van hebben en zich dus beschaamd of onprettig voelen in bepaalde situaties, terwijl ze hier zelf eigenlijk vrij weinig aan kunnen doen? Het is namelijk niet dom of zoiets dergelijks, schaamte is namelijk een natuurlijke reactie, op iets dat een psychosociale emotie waarbij de angst om niet door de groep geaccepteerd te worden centraal staat.